خسته ام
      من خسته ام ، خسته 
      خسته و سرگردان ، تنها و بي كس
      گوشه اتاق تاريكم نشسته ام ،
      مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش كشيده ام .
      او كيست ؟
     .... دو زانویم  
      آری من دو زانوی خويش را در آغوش كشيده ام و او را ميفشارم 
      تا حس سفر در دلم هميشه تازه بماند .
      آری دو زانویم هميشه مرا در يافتن عشق و حقيقت همراهی كردند  
      اما هيچگاه آن را نيافتم .
      درها همه بسته بودند 
      .......قلبها يخ زده و توخالی
     ..... حال می خواهم بگريم .... فرياد بزنم ..... ناگفته ها را بازگو كنم 
      اما برای كه ؟ اما برای چه؟
     ..... جز اين دو زانوی من چه كسی است تا مرا دريابد 
      چه كسي است تا من بتوانم 
      .....با او از عشق و دوست داشتن بگويم 
    .....  آری به راستي كه هيچ كس نيست  
      هست؟

     ....  من تنها هستم ، تنهای تنها  
      شايد فقط تنهايی مرا بفهمد .... شايد تنهايی بتواند
      داغ تنهايی را در من آرام كند
      اين دو زانوی من،
      كه هرگز مرا تنها نگذاشتند ،
      اكنون خسته اند ، حس رفتن ندارند  
     .... مي خواهند در آغوش من بمانند 
     ..... تنهايی تنها كسی بود كه من می توانستم برای او آرام آرام اشك بريزم  
      وآنگاه
      آرام و بی صدا زانوهايم در آغوش من به خواب مي رفتند
      و من در آغوش سرد تنهايی.
      تنهايي با همه رفافتش،
      تك تك روياهای مرا سوزاند،
     ..... رويای عشق را .... رويای فردا را 
      اكنون من تنها هستم